Złoty Krąg zimą: światło dzienne, wiatr i na wpół zamarznięty wodospad

Pod koniec grudnia w Reykjaviku jest około czterech–pięciu godzin użytecznego światła dziennego — słońce wschodzi około jedenastej, a znika przed wpół do czwartej, i przez znaczną część tego czasu jest bardzo nisko.

Pętla Złotego Kręgu zajmuje sześć do ośmiu godzin z przystankami. Arytmetyka jest oczywista, a mimo to ludzie wciąż się na niej łapią: wyjeżdżasz o dziesiątej, a Gullfoss oglądasz po ciemku.

Zorganizowana wycieczka rozwiązuje to przez kompresję. Wyjazdy są wcześniejsze niż zrobiłbyś to sam, przystanki są krótsze i stałe, a jazda między nimi odbywa się po ciemku na początku i na końcu dnia — czyli dokładnie tam, gdzie chcesz, żeby ciemność była. Same trzy przystanki mieszczą się w świetle.

To także oznacza, że ktoś inny prowadzi w tej części dnia, która jest naprawdę nieprzyjemna: w drodze powrotnej po ciemku, na wietrze, drogą, której nie znasz.

Odwiedzający przyjeżdżają, spodziewając się, że śnieg będzie zagrożeniem. Zwykle tak nie jest. Śnieg jest odśnieżany, a to są drogi priorytetowe.

To, co zamyka drogi na Islandii, to wiatr. Podmuchy, które unoszą żwir, zrywają drzwi z aut wynajętych i sprawiają, że wysoki pojazd staje się nie do prowadzenia. Nadchodzi szybko i jest dobrze prognozowany — dlatego każdy Islandczyk sprawdza road.is i vedur.is przed każdym wyjazdem i dlatego ty też powinieneś.

Praktyczna konsekwencja dla odwiedzającego jest taka: zamknięta droga to nie opóźnienie, które objedziesz. Jest jedna droga do Þingvellir i jedna pętla. Jeśli się zamknie, dzień jest skończony, a zorganizowana wycieczka jest refundowana, podczas gdy wynajęte auto — nie.